صفت یک راهنما، عشق، محبت و ایمان است

جلسه یکم از دورهٔ پنجم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی بوئین‌زهرا، با استادی راهنمای محترم مسافر رضا، نگهبانی مسافر مهدی و دبیری مسافر غلامرضا با دستور جلسه "هفته راهنمایان (DST، تازه واردین، ویلیام، جونز، ورزش، موسیقی)" یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۴۰۴  رأس ساعت ۱۵:۳۰ آغاز به‌ کارکرد.

به نام قدرت مطلق الله
دستور جلسه : هفته راهنمایان (DST، تازه واردین، ویلیام، جونز، ورزش، موسیقی)
سخنان استاد:
سلام دوستان رضا هستم یک مسافر، از ایجنت، گروه مرزبانی، نگهبان و دبیر محترم تشکر می‌کنم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا در این جایگاه خدمت کنم.

این هفته، هفته‌ی جشن راهنماهاست؛ هفته‌ای که از راهنماهای خود قدردانی و تشکر می‌کنیم. این هفته را به اولین راهنمای کنگره ۶۰، آقای مهندس و خانواده‌ی محترم ایشان و همچنین تمامی راهنماهای کنگره ۶۰ تبریک عرض می‌کنم. اگر بخواهیم واژه‌ی «راهنما» را معنا کنیم، راهنما یعنی نشان و علامت؛ یعنی کسی که مسیر را به ما نشان می‌دهد. برای مثال، اگر بخواهید برای اولین بار به قله‌ای صعود کنید، چون راه را بلد نیستید، باید با کمک یک راهنما این مسیر را طی کنید. در کنگره ۶۰، راهنما به کسی گفته می‌شود که روزی خود مصرف‌کننده بوده، سپس سفرش را آغاز کرده و به درمان قطعی رسیده است.

او پس از گذراندن دوره‌های آموزشی مختلف و کسب جهان‌بینی، در آزمون راهنمایی قبول شده و شال راهنمایی را دریافت کرده است. یک راهنما صفات مختلفی دارد. نخستین صفت او عشق، محبت و ایمان است. اگر راهنما عشق نداشته باشد، نمی‌تواند در این وادی قدم بگذارد. همین عشق، محبت و ایمان است که او را پایبند این مکان کرده تا بدون دریافت دستمزد و بدون هیچ چشم‌داشتی در کنگره خدمت کند.

صفت دوم راهنما علم است. برای اینکه یک مسافر به جایگاه راهنمایی برسد، به طور میانگین باید ۲۱۶ ساعت در کارگاه‌های آموزشی شرکت کند، ۲۰۰ ساعت در لژیون حضور داشته باشد و در مجموع حدود ۶۰۰ ساعت دوره‌ی آموزشی بگذراند. راهنما درد مصرف‌کننده را می‌داند، زیرا خود زمانی مصرف‌کننده بوده است. معمولاً کسانی به این جایگاه می‌رسند که به‌طور مستمر در کنگره حضور داشته و خدمتگزار بوده‌اند. وظیفه‌ی راهنما نشان دادن مسیر است. ما نیز باید از روز نخست خود را به راهنما بسپاریم تا با تلاش خودمان به رهایی برسیم. کسانی که فرمان‌بردار هستند و از راهنمای خود پیروی می‌کنند، سفر خوبی را تجربه خواهند کرد. اگر امروز در صلح و آرامش درونی در این مکان نشسته‌ایم، این آرامش به واسطه‌ی آموزش‌های کنگره و زحماتی است که راهنماها برای ما کشیده‌اند.

امام علی می‌فرمایند: «کسی که حتی یک کلمه به من بیاموزد، مرا بنده‌ی خود کرده است.» وقتی به این جمله فکر می‌کنم، می‌بینم که راهنما تنها یک کلمه به ما نیاموخته، بلکه سراسر زندگی را به ما آموزش داده است؛ راه محبت کردن، راه زندگی کردن، راه کمک به دیگران و راه عشق ورزیدن به هم‌نوع. راهنما دانش، عشق و محبت خود را به ما منتقل می‌کند. جایگاه راهنمایی یک محبت الهی است و نصیب هر کسی نمی‌شود. آقای مهندس می‌فرمایند که راهنماها سرمایه‌های کنگره هستند. یک راهنمای کنگره ۶۰ حتی از یک متخصص دانشگاه نیز جایگاه بالاتری دارد؛ زیرا متخصصان تنها مقاله خوانده‌اند و درمان عملی ارائه نداده‌اند، اما راهنمای کنگره ۶۰ رهایی‌های پی‌درپی ارائه می‌دهد.

وظیفه‌ی ما در این هفته آن است که به سه روش از راهنمای خود قدردانی کنیم: دلی، زبانی و پاکتی. در دل، باید راهنمای خود را دوست داشته باشیم و به او عشق بورزیم؛ زیرا کسی که عاشق راهنمای خود نباشد، به درمان نخواهد رسید. به‌صورت زبانی، آنچه در دل داریم روی کاغذ بنویسیم و به راهنمای خود تقدیم کنیم. و سوم، به‌صورت پاکتی، مبلغی را به راهنمای خود هدیه دهیم و از زحمات او قدردانی کنیم.

تایپ و تنظیم: همسفر امیرحسین لژیون دوم

عکاس: مسافر محمد لژیون سوم

با تشکر سایت نمایندگی بوئین زهرا