راهنما یعنی روشنایی در مسیر رهایی

چهارمین جلسه از دوره سی و دوم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی اسبیکو، با استادی راهنمای محترم مسافر علیرضا، نگهبانی مسافر سیامک و دبیری مسافر محسن با دستور جلسه "هفته راهنمایان ( DST، تازه‌واردین، ویلیام، جونز، ورزش، موسیقی)" یکشنبه ۲۶ بهمن ماه ۱۴۰۴ ساعت ۱۵:۳۰ شروع به کارکرد.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان علیرضا هستم یک مسافر؛
سپاس و ستایش خداوند بزرگ را به‌جا می‌آورم که ما را در مسیری قرار داد تا از ظلمت‌ها به‌سوی نور حرکت کنیم. با نهایت احترام و قدردانی از بنیان و راهنمای کنگره ۶۰، جناب مهندس دژاکام و خانوادهٔ محترم ایشان که با عشق، ایمان و خرد خویش چراغ این راه را برافروخته‌اند. از اسیستانت دیده‌بان محترم، جناب آقای رضا، صمیمانه تشکر می‌کنم که فراهم‌کنندهٔ این بستر در شهر ما بودند تا بتوانیم به رهایی و حال خوش دست یابیم. همچنین سپاس ویژه‌ای دارم از راهنمای عزیزم، ایجنت محترم جناب آقای فرهاد، که من نه تنها در کنگره، بلکه در زندگی شخصی و شکل‌گیری شخصیت و جایگاه امروزم خود را مدیون زحمات ایشان می‌دانم.

دستور جلسه این هفته، جشن هفته راهنما است. راهنما یعنی کسی که راه را می‌داند، آن را پیموده و با عشق و آگاهی دست دیگران را می‌گیرد تا از تاریکی‌ها عبور کنند. راهنما روشنایی‌بخشی است که در مسیر دشوار زندگی، به ما یاد می‌دهد چگونه از پیچ‌و‌خم‌ها عبور کنیم و دوباره خود واقعی‌مان را بیابیم. دیده‌بان محترم جناب خدامی می‌فرمایند: خداوند را هزار مرتبه شکر که در کنگره ۶۰ فرصت‌هایی برای شکرگزاری و قدردانی فراهم شده است.

ما در کنگره پنج جشن داریم: جشن بنیان، جشن دیده‌بان، جشن ایجنت و مرزبان، جشن راهنما و جشن همسفر. این جشن‌ها یادآور مسئولیت ما در سپاسگزاری از کسانی است که برای رشد و رهایی ما تلاش کرده‌اند. انسان بدون راهنما به‌راحتی از مسیر زندگی منحرف می‌شود و تاریکی‌ها می‌تواند هم خود او و هم خانواده‌اش را درگیر کند. در قرآن کریم آمده است: «قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّی»

به این معنا که روح تحت فرمان پروردگار است و هدایت روح بدون راهنما و استاد ممکن نمی‌شود. ما صدای روح را زمانی می‌شنویم که چراغ راهنمایی در مسیرمان روشن باشد. در کنگره، این چراغ همان راهنمایان عزیز ما هستند که با نور وجودشان به ما کمک می‌کنند از تاریکی‌های درون رها شویم و به‌سوی روشنایی حرکت کنیم.در کنگره ۶۰، دو گونه از راهنمای خود قدردانی می‌کنیم: زبانی و قلبی، و دیگری از طریق پاکت‌ها. البته راهنماها هیچ اهمیتی به مبلغ پاکت نمی‌دهند؛ ارزش آن بسته به اندازهٔ عشق، احترام و سپاس درون ماست.

یاد دارم در یکی از جلسات، جناب خدامی دید‌ه‌بان محترم در پاسخ به این‌که «قدردانی یعنی چه؟» فرمودند:

کسی که قدردان و شکرگزار است، پیش از هر چیز حال خوش در درون خود خلق می‌کند. زمانی که از راهنمایم سپاسگزاری می‌کنم، در واقع برای خودم آرامش و حال خوش به ارمغان می‌آورم. بنابراین، باید همواره قدردان باشیم، چرا که قدردانی کلید به‌دست‌آوردن نعمت‌های بیشتر است.

این جشن‌ها یادآور آن‌اند که ما چه چیزهایی به‌دست آورده‌ایم و چه انسان‌هایی در این مسیر دستمان را گرفتند.

از اینکه به سخنان من گوش دادید، صمیمانه سپاسگزارم.

تایپ: مسافر مصطفی لژیون نهم

عکس: مسافر وحید لژیون هفتم

ویرایش و ارسال: مسافر امیر لژیون ششم