جایگاه راهنما در کنگره ۶۰؛ تلفیق مهر، علم و مسئولیت

راهنما مسافر هادی:

جا دارد این هفته‌ی زیبا و عزیز را نخست به استاد راهنمای گران‌قدر،مهندس حسین دژاکام، صمیمانه تبریک عرض کنم و سپس به راهنمای خودم، آقا حجت، که زحمات فراوانی برای بنده کشیدند.

سخن گفتن از راهنما آسان نیست؛ زیرا در کنگره، راهنما را از روی حس انتخاب می‌کنیم و این انتخاب ریشه در ایمان قلبی ما دارد. ارتباط میان راهنما و رهجو حسی عمیق و شگفت‌انگیز است که انسان را به تفکر وا‌می‌دارد. حتی یک شب هم نمی‌شود که به رهجویانم فکر نکنم و همواره تلاش کرده‌ام ارتباطی در صورپنهان حفظ شود؛ چراکه این پیوند بسیار ارزشمند است.

راهنما هرگز از بالا به رهجو نگاه نمی‌کند؛ چون خود روزی در اوج تاریکی بوده و آن شرایط را با تمام وجود لمس کرده است. از سوی دیگر، رهجو به‌ویژه در اوایل سفر از تعادل کافی برخوردار نیست و راهنما باید با در نظر گرفتن همه‌ی شرایط، او را به مسیر درست هدایت کند. ما راهنماها با حال و احوال رهجویان زندگی می‌کنیم و حتی خانواده‌های آنان نیز در این مسیر سهیم‌اند.

داشتن مهر مادری و جذبه‌ی پدری در کنار رفتار متعادل، مقوله‌ای مهم است. علم راهنما باید با سلاح اصلی‌اش، یعنی مهر و محبت، آمیخته شود و گاه با تدبیر و تلفیقی از شیوه‌های گوناگون، رهجو را هدایت کند. همواره کوشیده‌ام با در نظر گرفتن همه‌ی جوانب، رفتاری داشته باشم که بهترین نتیجه را به همراه آورد.

هر تازه‌واردی که وارد لژیون می‌شود، در نگاه من یک راهنمای آینده است؛ رهجویی که می‌آموزد چگونه درست زندگی کند و آموخته‌هایش را در پایان سفر اول به کار گیرد تا خدمتگزاری شایسته برای کنگره باشد.

امیدوارم خداوند این خدمت‌ها را که خود عین آموزش است، بپذیرد. هرچه بیشتر به گذشته‌ام می‌اندیشم، عشق و قدردانی‌ام نسبت به کنگره و شالم عمیق‌تر می‌شود. خداوند را بابت این حرکت عظیم، شکرگزارم.

تهیه و ارسال گزارش: مسافر یاشار مرزبان خبری