راهنما و رهجو، پیوندی برای رهایی از تاریکی

نخستین معلم جهان خداوند است. او که این مأموریت عظیم را به انبیا و اولیای برگزیده خویش تفویض نمود تا پیام رستگاری را به بشریت ابلاغ کنند. در نگاه دینی، از جمله در آموزه‌های قرآن، خداوند خود تعلیم‌دهنده انسان معرفی شده است. معلمان شایسته تقدیرند؛ زیرا رسالت آنان تربیت، هدایت و رهایی انسان‌هاست. خداوند برآوردن بسیاری از نیازهای انسان را در دست بندگانش قرار داده و به همین دلیل، انسان‌ها به یکدیگر نیازمندند. در آغاز خلقت، خداوند آدم و حوا را آفرید و از آنان پیمان الست گرفت و فرمان ورود به بهشت را صادر کرد. بهشت جایگاهی بود که هرچه می‌خواستند برایشان فراهم می‌شد. اجازه داشتند از همه نعمت‌ها بهره‌مند شوند، جز نزدیک شدن به یک درخت، شیطان که به سبب سرپیچی از فرمان الهی رانده شده بود، کوشید انسان را با طمع دستیابی به جایگاهی بالاتر بفریبد. انسان نیز با نقض فرمان الهی، از بهشت به زمین سقوط کرد. این داستان در قرآن بارها تکرار شده است؛ زیرا حامل پیامی بنیادین است. سرپیچی شیطان از فرمان الهی، که ریشه در تکبر داشت، موجب رانده شدن او از قرب الهی شد. نافرمانی انسان نیز که ریشه در طمع داشت، سبب هبوط او به زمین گردید. در بهشت، همه چیز بی‌تلاش فراهم بود؛ زیرا نیروهای وجودی انسان در هماهنگی کامل با فرمان الهی قرار داشتند؛ اما زمین، محل آزمون، رنج و تلاش است.

در این‌جا انسان برای رسیدن به خواسته‌هایش؛ باید کوشش کند و اگر در مسیر فرمان الهی حرکت کند، به نتیجه خواهد رسید. نخستین عامل سقوط انسان در هر عرصه‌ای، نقض فرمان است. اگر این نافرمانی استمرار یابد، سقوط عمیق‌تر و تاریکی بیش‌تر می‌شود. تاریکی زمانی است که نیروهای درونی انسان تحت فرمان عقل و ارزش‌های الهی نباشند. بازگشت از تاریکی، با فرمان‌بری و پذیرش هدایت ممکن می‌شود. فاصله میان «فرمان» و «خودفرمانی» بسیار است. برای رسیدن به فرمان‌برداری، رعایت سلسله‌مراتب ضروری است. کسانی که این مسیر را طی کرده و از تاریکی خارج شده‌اند، اگر قصد یاری دیگران را داشته باشند، به آنان اذن و توان هدایت داده می‌شود. تفکر، عقل و ایمان در این مسیر یاری‌گر انسان‌ است.

در این میان، راهنما نقش مهمی دارد. رهجو در آغاز راه، در تاریکی قرار دارد و این راهنماست که چراغ هدایت را روشن می‌کند. شاگرد استاد خود را انتخاب می‌کند و اگر او را بپذیرد، پیوندی معنوی میان آن دو برقرار می‌شود. شاگرد تحت امر و سپس تحت حمایت استاد قرار می‌گیرد. راهنما برای یاری رساندن به رهجو؛ باید بر تاریکی درون خویش، بر منیت، خودخواهی و قدرت‌طلبی غلبه کرده باشد. این کار بزرگ نیازمند علم و آگاهی است. هنگامی که انسان از تاریکی رها شود، به عقل نزدیک‌تر می‌گردد. روح در انسان عامل دریافت و یادگیری علم است و خداوند با علم خویش بر هستی احاطه دارد. انسان برای فرمانروایی بر جهان درون خود، نیازمند علم است. علمی که در روح جای دارد و روح نیز تحت امر پروردگار است. علم، به معنای دانستن قوانین هستی و نه صرفاً دانشگاه رفتن و مدرک گرفتن است.

منبع: سی‌دی معلم استاد امین
نویسنده: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون اول)
رابط خبری: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون دوم)
ارسال: همسفر الهام رهجوی راهنما همسفر عاطفه (لژیون سوم) دبیر اول سایت
همسفران نمایندگی بیرجند