الهام از رمضان؛نظم و آگاهی

جلسه چهاردهم از دوره هفتم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه‌ی آقایان مسافر نمایندگی پردیس ، با استادی مرزبان محترم مسافر امید، نگهبانی مسافر مسعود و دبیری مسافر پرویز با دستور *جلسه  الهام از رمضان* دوشنبه 13 بهمن  ماه ۱۴۰۴ راس ساعت 15:00 آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
چند روز پیش در مسیر رودبار، ترافیک شدیدی ایجاد شده بود. جلو پاساژ طلایی متوجه شدم خودرویی خراب شده و باعث راه‌بندان شده است. توقف کردم تا کمک کنم مسیر باز شود. راننده، مردی حدوداً ۶۰ تا ۶۵ ساله بود. گفت از روی یک دست‌انداز رد شده و ماشین خاموش شده است. کاپوت را بالا زدیم؛ مشخص شد سرباتری شل شده. با یک انبردست آن را محکم کردیم و خودرو روشن شد.
این اتفاق را گفتم تا به یک نکته مهم برسم:
ما درباره هر چیزی که با آن سروکار داریم، باید حداقل دانش الفبایی داشته باشیم. کسی که سال‌ها پشت فرمان می‌نشیند اما هیچ اطلاعی از باتری، دینام، استارت و روغن خودرو ندارد، هنگام خرابی کاملاً کور و ناتوان می‌شود.
در مورد خودمان هم همین‌طور است. من باید حداقل بدانم این جسمِ متشکل از میلیاردها سلول چگونه کار می‌کند؛ روان و نفس من چه سازوکاری دارند. این یعنی خودشناسی.
نماز و روزه هم دقیقاً در همین مسیر هستند. خداوند این دستورات را برای خودش نداده، برای من داده است. اگر قرار بود مسئله منیت باشد، معنایش این می‌شد که خدا به عبادت من نیاز دارد؛ در حالی که هر آنچه گفته شده، برای رشد و نظم خود انسان است.
در مورد نماز، آقای مهندس مثالی دارند که بسیار قابل تأمل است:
فرض کنید یک سال در سلول انفرادی باشید؛ نه ساعت دارید، نه نور، نه تشخیص روز و شب. بدن شما تنها ابزار تشخیص زمان می‌شود. نماز یکی از عواملی است که این نظم درونی را تنظیم می‌کند. اگر انسان وارد بعد دیگری از هستی شود که در آن روز و شب معنا ندارد، چه چیزی او را تنظیم می‌کند؟ یکی از پاسخ‌ها، همین نظم ناشی از نماز است.
ماه رمضان نیز همین نقش را در سطح جسم، روان و روح ایفا می‌کند.
از نظر علمی، امروز ثابت شده که «نخوردن» یا پرهیز غذایی، باعث فعال شدن سازوکاری به نام اتوفاژی می‌شود؛ فرآیندی که در آن سلول‌های معیوب و فاسد از بین می‌روند. حتی یکی از روش‌های نوین درمانی در برخی بیماری‌ها، همین پرهیز غذایی است.
ماه رمضان در واقع نوعی سرویس کامل بدن است؛ همان‌طور که خودرو به آب و روغن و استراحت نیاز دارد، جسم ما هم نیازمند این توقف و بازسازی است.
در کنار جسم، آثار روحی و روانی ماه رمضان هم کاملاً مشهود است. پدر مرحوم من نه اهل نماز بود و نه روزه، اما در ماه رمضان می‌گفت حال خوبی دارم؛ چای می‌ریخت، پذیرایی می‌کرد و آرامش خاصی داشت. این نشان می‌دهد که فضای ماه رمضان، حتی بدون انجام ظاهری اعمال، اثر تعادلی و آرامش‌بخش دارد.

روزه گرفتن فقط نخوردن غذا نیست؛ تمرین چشم‌پوشی است. وقتی من از غذا و نوشیدنی که در دسترسم هست پرهیز می‌کنم، دارم نفسم را تربیت می‌کنم. همین تمرین باعث می‌شود دروغ نگویم، غیبت نکنم، تهمت نزنم و از بسیاری لغزش‌ها عبور کنم. این تمرینی است برای یازده ماه دیگر سال.
در کنگره ۶۰، امسال ماه رمضان به‌طور کامل در جلسات ما قرار گرفته و ۱۲ جلسه افطاری داریم. این افطاری‌ها توسط خود اعضا تهیه می‌شود؛ با کار گروهی، همدلی و مشارکت لژیون‌ها.
هزینه‌ها امسال به‌مراتب بیشتر شده و هیچ ارگان یا نهادی این هزینه را تقبل نمی‌کند؛ همه چیز از کمک‌های خود بچه‌ها تأمین می‌شود. حتی اگر ساده‌ترین افطاری را در نظر بگیریم، هزینه آن قابل توجه است.
مهم این است که بدانیم این کمک‌ها برای خود ماست؛ برای کیفیت بهتر، حال بهتر و حس جمعی قوی‌تر. حتی اگر کسی هم کمکی نکند، کار انجام می‌شود، اما آگاهی و مشارکت، نشانه رشد شخصیت و مسئولیت‌پذیری ماست.

در ادامه انتخابات نگهبانی برگزار گردید:

سایت نمایندگی پردیس