راهنما، از عصارهٔ جان خود می‌بخشد تا رهجو به رهایی، تعادل و حال خوش برسد

سلام دوستان محمود هستم یک مسافر؛ 

مقاله را با غزلی از حافظ آغاز می‌کنم:

نه هر که چهره برافروخت دلبری داند 
نه هر که آینه سازد سکندری داند 
هزار نکتهٔ باریک‌تر زِ موی اینجاست 
نه هر که سر بتراشد قلندری داند 
غلام همّت آن رند عافیت‌سوزم 
که در گدا صفتی کیمیاگری داند 

با تبریک صمیمانه هفتهٔ راهنما به همهٔ راهنمایان محترم کنگره ۶۰، به‌ویژه راهنمای عزیز و گرامی خودم.
باید یادآور شوم که کنگره ۶۰ بر یک اصل بنیادین استوار است: کمک یک فرد رهاشده از دام اعتیاد به فردی که هنوز درگیر مصرف است. در کنگره، این فرد یاری‌رسان را «راهنما» می‌نامیم.

راهنمایان کنگره ۶۰ به مرحله‌ای از رشد و آگاهی رسیده‌اند که آن را «نفس مطمئنه» می‌نامیم؛ یعنی تمام رنج‌ها، سردرگمی‌ها، دردهای جسمی، روحی و روانی یک مصرف‌کننده را لمس کرده و از مسیر درمان با تمام وجود عبور کرده‌اند.

برای رسیدن به جایگاه راهنمایی، تنها رهایی کافی نیست؛ بلکه تلاشی مضاعف، خواسته‌ای درونی و آموزش دقیق تمام کتب و جزوات کنگره لازم است. آزمون راهنمایی هر دو سال یک‌بار برگزار می‌شود و بسته به نمرهٔ فرد، جایگاه او تعیین می‌گردد.

در کنگره ۶۰ چند نوع راهنما داریم: 
- راهنمای شال سبز که نقش مهمی در جذب افراد خواهان درمان اعتیاد دارند. 
- راهنمای شال سرمه‌ای که در حوزهٔ درمان سیگار فعالیت می‌کنند. 
- راهنمای تغذیه سالم که در زمینهٔ کاهش یا افزایش وزن راهنمایی می‌کنند. 
- و راهنمایان شال نارنجی یا همان «راهنمایان ایکس» که راهنمای اصلی فرد مصرف‌کننده در طول سفر درمان هستند.

راهنما در روز دریافت شال، از دستان آقای مهندس پیمان می‌بندد؛ پیمانی که او را متعهد می‌کند هرگز خود را برتر از دیگران نداند و تنها برای خدمت، عشق و کمک به دردمندان قدم بردارد. او موظف است زمان، انرژی و تمرکز خود را بی‌چشم‌داشت صرف رهجوی خود کند.

اگر اندکی عاشقانه، عارفانه و مؤمنانه به تلاش‌های یک راهنما نگاه کنیم، درمی‌یابیم که او از عصارهٔ جان خود می‌بخشد تا رهجو به رهایی، تعادل و حال خوش برسد. پس طبیعی است که ما رهجویان نیز وظایفی در قبال این عزیزان داشته باشیم.

در هفته‌ای که به دستور آقای مهندس «هفتهٔ راهنما» نام‌گذاری شده است، شایسته است از این بزرگواران قدردانی کنیم؛ زیرا بسیاری از مشکلات امروز ما ریشه در گذشته‌ای دارد که در آن سپاسگزار نبودیم؛ نه نسبت به پدر و مادر، نه مربی، و نه کسانی که به ما خدمت کرده‌اند. خوشبختانه امروز در کنگره آموخته‌ایم که تشکر کردن، بخش مهمی از درمان و رشد ما است.

سپاسگزاری در کنگره ۶۰ سه مرحله دارد: 
1. سپاسگزاری کلامی؛ اینکه همواره از راهنمای خود تشکر کنیم و قدردانی را بر زبان جاری سازیم. 
2. سپاسگزاری قلبی؛ یعنی در جان و دل باور داشته باشیم که حال خوب امروز ما نتیجهٔ تلاش‌های بی‌وقفهٔ راهنما است. 
3. سپاسگزاری با پاکت؛ که شامل مبلغی نقدی یا کارت هدیه به همراه یک دل‌نوشتهٔ زیبا است که تقدیم راهنما می‌شود.

در پایان، از همهٔ عزیزان خدمتگزار سایت صمیمانه سپاسگزارم.

تهیه و تایپ: مسافر مهدی لژیون هشتم

تنظیم و ارسال: گروه سایت

نمایندگی خواجو