دل نوشته.
هفته راهنما، فرصتی است برای مکث؛
برای دیدن نقش انسانهایی که بیهیاهو اما عمیق و اثرگذار، در مسیر درمان و رهایی حضور دارند.راهنما در کنگره ۶۰ تنها انتقالدهندهآموزش نیست؛ راهنما یعنی مسئولیت.یعنی کسی که از وقت شخصیاش میگذرد، از کار و زندگیاش میزند،خستگی روزمره را کنار میگذارد
تا چراغ مسیر دیگران خاموش نماند.گاهی با خودم فکر میکنم یک راهنما چهار سال، شاید حتی هشت سال،هفتهای سه جلسه مستمر و منظم و گاهی در روزهایی که جلسهای هم نیست بهصورت غیرمستقیم، ذهن و زمانش درگیر درمان و حالِ شاگردانش است.این یعنی سالها تعهد پیوسته؛ سالها مسئولیتپذیری بدون وقفه.
واقعاً کار هر کسی نیست که چنین باری را بر دوش بگیردو بیمنت ادامه دهد.همین استمرار و ثبات، بهتنهایی قابل تقدیر و احترام است.
راهنما یعنی باور عمیق به آموزش، ایمان به قانون و اعتماد به گذر زمان.یعنی دیدن ظرفیت انسانها، حتی وقتی خودشان هنوز باورش نکردهاند.یعنی صبر برای شکوفایی بذرهایی که امروز کاشته میشود و شاید سالها بعد نتیجه دهد.در مسیر درمان، خیلیها میآیند و میروند؛گاهی با امید، گاهی با تردید.اما این راهنماست که میماند؛
میشنود، هدایت میکند، پیگیری میکندو بدون قضاوت، فرصت دوباره میدهد.اگر امروز در کنگره ۶۰ سخن از امید، نظم، رهایی و ساختن دوباره است،بخش بزرگی از آن حاصل تلاش راهنماهایی است که بیادعا ایستادهاندو اجازه ندادهاند آموزشها کمرنگ یا سلیقهای شود.هفته راهنما یادآور این حقیقت است کههیچ رهاییای اتفاقی نیست؛پشت هر تغییر عمیق، سالها آموزش درست، صبوری و راهنمایی آگاهانه قرار دارد.در این هفته، بر خود واجب میدانم از راهنمای عزیزم
جناب آقای حسین دوستی که بیمنت و دلسوزانه در کنارم بودهاند و در سختترین روزها مسیر درست را نشانم دادهاند، صمیمانه قدردانی کنم.
همچنین از راهنمای محترم درمان سیگارم
جناب آقای محمد بهرامی که با تعهد و پیگیری مستمر، مرا در مسیر رهایی از بند نیکوتین هدایت کردند، سپاسگزارم. قدردان زحمات شما هستم و امیدوارم بتوانم شاگردی شایسته برای آموزشهایتان باشم.
دل نوشته: مسافر مجتبی لژیون هفتم
- تعداد بازدید از این مطلب :
46