قدردانی واقعی یعنی تبدیل آموزش به عمل

جلسه یازدهم از دوره چهاردهم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی چرمهین ویژه مسافران با استادی راهنما مسافر خداداد، نگهبانی مسافر اصغر و دبیری مسافر محمد با دستور جلسه " هفته راهنما " یک‌شنبه 26 بهمن 1404 ساعت 15:30 آغاز بکار نمود.

خلاصه سخنان استاد

سلام دوستان، خداداد هستم، مسافر.
خداوند را شاکر و سپاسگزارم و هفته راهنما را به آقای مهندس، استاد راهنمای گرامی، و تمامی راهنمایان و رهجویان کنگره ۶۰، به‌ویژه راهنمایان و رهجویان گرامی شعبه چرمهین، تبریک عرض می‌کنم.
همه ما که امروز اینجا حضور داریم، به‌خاطر درد مشترکی به نام اعتیاد است. می‌توانم بگویم این درد نخستین معلم من در مسیر درمان بود. درد، معلم عجیبی است؛ باعث شد با وجود ناباوری‌ها، حماقت‌ها و ناامیدی‌ها، در کلاس استاد بنشینم. چرا؟ چون همان کاری را انجام دادم که همه انسان‌ها انجام می‌دهند: فرار از حال بد و رسیدن به حال خوش. اما اغلب انسان، به‌دلیل نداشتن راهنما و بی‌خبری از آینده، در دام‌های بسیاری گرفتار می‌شود. داشتن راهنما کمک می‌کند انسان، در صورت فرمان‌برداری، مسیر درست رسیدن به حال خوش را با سهولت بیشتری طی کند.
در کنگره ۶۰ گفته می‌شود قدردانی سه نوع است: زبانی، عملی و دلی. قدردانی زبانی ساده است؛ چند جمله تشکر. قدردانی عملی دشوارتر است؛ حضور منظم، اجرای صحیح آموزش‌ها و خدمت کردن. اما قدردانی دلی حساس‌ترین و حتی خطرناک‌ترین نوع است؛ زیرا جایی است که ظاهر دیگر کارساز نیست. اگر در دل ایمانی نباشد، همه چیز به ریا تبدیل می‌شود.
قرآن هشدار عجیبی دارد: «وَیلٌ لِلمُصَلّین»؛ وای بر نمازگزاران. نه دزدان و نه گناهکاران، بلکه نمازگزارانی که نسبت به نماز خود غافل‌اند. این یعنی عمل بدون حضور قلب، ارزشی ندارد. اگر گفتار، دل و عمل یکی نباشد، انسان دچار دوگانگی می‌شود.
در مسیر کنگره نیز همین‌گونه است. اگر در دل به راهنمای خود ایمان نداشته باشم، حتی اگر ظاهر را حفظ کنم، در عمل دچار مشکل می‌شوم. به‌تدریج نارضایتی شکل می‌گیرد؛ ابتدا حضور کمرنگ می‌شود، سپس فاصله از جشن‌ها و بعد دوری از خدمت. و در نهایت، انسان تبدیل می‌شود به کسی که فقط استفاده کرده، بدون هیچ بازپرداختی.
اما اگر ایمان باشد، ماجرا کاملاً متفاوت است. وقتی باور کنم راهنما از نظر تجربه و آموزش در جایگاهی بالاتر ایستاده و چراغی در دست دارد، آموزش‌ها را با جان و دل دریافت می‌کنم. قدردانی واقعی یعنی تبدیل آموزش به عمل؛ یعنی تغییر در رفتار، در نگاه و در سبک زندگی.
در نهایت، اگر امروز در کنگره حضور داریم و حال بهتری را تجربه می‌کنیم، سهم بزرگی از آن به راهنماها بازمی‌گردد؛ کسانی که بی‌هیچ ادعایی، تجربه‌های سوخته خود را چراغ راه دیگران کرده‌اند. بهترین قدردانی از راهنما این است که آموزش‌ها را عمل کنیم، نه صرفاً تکرار.
امیدوارم در این هفته، قدردانی ما تنها در کلام نباشد، بلکه در عمل و در دل نیز جاری شود؛ زیرا تنها در این صورت است که هم به راهنمای خود وفادار می‌مانیم و هم به مسیر رشد خودمان.

تایپ : مسافر سیدحسن لژیون دوم

ارسال : مسافر عسگر