راهنما، الگوی استقامت

هفتهٔ راهنما برای من یادآور روزهایی است که با حال خراب و ذهنی شلوغ وارد کنگره شدم؛

پر از نگرانی، دلخوری و سؤال‌هایی بودم که جوابشان را پیدا نمی‌کردم. فکر می‌کردم همهٔ مشکلات از بیرون است و اگر دیگران تغییر کنند، حال من هم خوب می‌شود.

اما کم‌کم، با آموزش‌ها فهمیدم که نقطهٔ شروع هر تغییری، خودِ من هستم.

راهنما با صبر و آرامش به من یاد داد که عجله نکنم و به مسیر اعتماد داشته باشم. فهمیدم درمان و رسیدن به تعادل، زمان می‌خواهد. یاد گرفتم به‌جای کنترل کردن شرایط و آدم‌ها، روی رفتار و فکر خودم کار کنم. همین تغییر نگاه ساده باعث شد فشار کمتری را تحمل کنم و آرامش بیشتری وارد زندگی‌ام شود.

یکی از مهم‌ترین چیزهایی که از راهنما یاد گرفتم، رعایت حرمت‌ها و نظم بود.

قبلاً شاید این موضوع‌ها را ساده می‌گرفتم، اما امروز می‌دانم همین نکات به‌ظاهر کوچک، پایه‌های یک زندگی سالم هستند. یاد گرفتم که «گوش دادن واقعی»، یعنی عمل کردن؛ یعنی اگر آموزشی را می‌شنوم، سعی کنم آن را در زندگی‌ام اجرا کنم، نه اینکه فقط در جلسه تأییدش کنم.

راهنما با رفتارش به من نشان داد که می‌توان بدون قضاوت کردن، کمک کرد و می‌توان بدون توقع، خدمت کرد.

او فقط سخن نمی‌گوید؛ خودش نمونه‌ای از آموزش‌هاست. همین رفتار باعث شد بیشتر به مسیر ایمان بیاورم. وقتی نتیجهٔ آموزش‌ها را در زندگی او می‌بینم، امیدم بیشتر می‌شود که من هم می‌توانم تغییر کنم.

امروز اگر آرام‌تر شده‌ام، اگر کمتر واکنش نشان می‌دهم و بیشتر فکر می‌کنم،

اگر یاد گرفته‌ام مسئولیت حال خوبم را بپذیرم، همه را مدیون آموزش‌ها و راهنمایی‌های او هستم.

هفتهٔ راهنما فرصتی است برای گفتن یک «خداقوت» از تهِ دل؛

اما می‌دانم که بهترین قدردانی این است که در مسیر بمانم، آموزش‌ها را جدی بگیرم و حرمت‌ها را حفظ کنم.

امیدوارم بتوانم با عملکردم نشان دهم که زحمات راهنمایم به ثمر نشسته است و من نیز ادامه‌دهندهٔ این راه پرنور باشم.

نویسنده: همسفر صاحبه رهجوی راهنما همسفر زینب )لژیون سوم)
رابط خبری: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر زینب (لژیون سوم)
بارگزاری: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر زینب (لژیون سوم) دبیرسایت
همسفران نمایندگی دلیجان