جلسه هشتم از دور شانزدهم سری کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ شعبه دنا با استادی راهنما مسافر ابراهیم، نگهبانی مسافر مجید و دبیری مسافر مجید با دستور جلسه«هفته راهنمایان: DST، تازه واردین، ویلیام، جونز، ورزشی و موسیقی» روز پنجشنبه ۳۰ بهمن ماه ۱۴۰۴ رأس ساعت ۱۵:۳۰ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان ابراهیم هستم یک مسافر. خداوند را شاکر و سپاسگزارم که فرصت حضور در این جایگاه و امکان خدمت و آموزش را به ما عطا فرمود. از ایجنت محترم شعبه، لژیون مرزبانی و نگهبان جلسه که به من اجازه دادند در این جایگاه قرار بگیرم، تشکر میکنم.
این هفته، هفتهی جشن راهنما است. این جشن ارزشمند را به تمام راهنمایان محترم، از جمله راهنمایان DST، راهنمایان جونز، راهنمایان ورزشی، موسیقی، تازهواردین و همهی عزیزانی که در مسیر خدمت فعالیت میکنند، تبریک عرض میکنم. همچنین لازم است از آقای مهندس که استاد راهنمای کنگره ۶۰ هستند، یاد کنم. ایشان راهنمای همهی مسافران و همسفران کنگره به شمار میآیند. هر سیدی آموزشی که از سوی ایشان منتشر میشود، برای همهی ما منبع آموزش و الهام است.
در گذشته، در کنگره۶۰ سه سطح راهنمایی وجود داشت. یک استاد راهنما داشتیم که همان آقای مهندس بودند، سپس کمکراهنما و راهنما با شالهای متفاوت فعالیت میکردند. برای مثال، افرادی که شال آبی دریافت میکردند، بایستی مقالهای دربارهی یکی از موضوعات علمی یا درمانی کنگره۶۰ مینوشتند و در برابر دیدهبانان از آن دفاع میکردند، مشابه دفاع از پایاننامه در دانشگاه. پس از تأیید، عنوان راهنما و شال آبی را دریافت میکردند.
امروز نیز فردی که قصد دارد راهنمای رسمی شود، باید نخست سفر اول (درمان اعتیاد) و سپس سفر سیگار را با موفقیت به پایان برساند. علاوه بر آن، موظف است در تمام آزمونهای مربوط به جزوات، مقالات و کتابهای کنگره شرکت کند. در صورت قبولی، باید در آزمون شفاهی تهران نیز پذیرفته شود. پس از آن، یک سال زیر نظر اساتید مورد ارزیابی قرار میگیرد تا توانایی تربیت چهار رهجو را در عمل نشان دهد. اگر موفق شود، شال نارنجی راهنمایی به او اعطا میشود و با پیمان رسمی به عنوان خدمتگزار کنگره ۶۰ شناخته میشود.
راهنما در کنگره، نه آقا و سرور است و نه صاحب مقام؛ او صرفاً خادم و خدمتگزار دیگران است. منِ ابراهیم نیز تنها وظیفهدارم خدمتی که به من سپرده شده را به بهترین شکل ممکن انجام دهم. وظیفهی من، آموزش و هدایت چهار نفر مانند خودم است؛ افرادی که گرفتار بودهاند و اکنون نیازمند رهیابی به مسیر رهایی هستند. مسئولیت راهنمایی و هدایت آنان بر دوش من است.
اما باید از خود پرسید: آیا راهنمایان کنگره ۶۰ در انجام وظایف خود کوتاهی میکنند؟ آیا غیبت مینمایند؟ آیا نسبت به رهجویان بیتفاوتاند؟ پاسخ روشن است: در کنگره ۶۰، راهنمایان با نهایت دقت، عشق و مسئولیتپذیری وقت و انرژی خود را صرف هدایت رهجویان میکنند.
در این هفتهی ارزشمند، ما رهجویان نیز باید بیندیشیم که راهنمای ما چه میزان برای رشد ما تلاش میکند و ما تا چه اندازه قدردان زحمات او هستیم. همانطور که من راهنما دارم و از او میآموزم، هر رهجو نیز باید در مسیر یادگیری، قدردان راهنمای خود باشد.
در آغاز سفر، فرد تازهوارد سه جلسه با راهنمای تازهواردین مشاوره میکند تا برای ورود به لژیون آماده شود. پس از آن، حدود ده ماه در لژیون تحت آموزش راهنمای خود قرار میگیرد تا به رهایی برسد و سپس وارد سفر دوم شود.
کنگره ۶۰ بر پایهی اصل «آموختن، درمان شدن و خدمت به دیگران» استوار است؛ یعنی پس از آنکه فرد درمان شد، موظف است به دیگران نیز یاری رساند. بسیاری از اعضا، با وجود مسئولیتهای خانوادگی، شغلی و مشکلات زندگی، باز هم بیچشمداشت در حال خدمت هستند. آنان به ظاهر به ما خدمت میکنند، اما در حقیقت در حال خدمت به خداوند و نجات خویشتن خویشاند.
من نیز زمانی گمگشته و گرفتار بودم، اما با پیدا کردن مسیر، به سلامت و آرامش دست یافتم. حال، هر رهجو باید بداند که اگر راهنمای او با صداقت و دلسوزی در کنارش است، وظیفهی اوست که آموزشها را جدی بگیرد و مسیر درمان را با دقت دنبال کند، نه برای رضایت دیگران، بلکه برای نجات خود.
من اکنون در آرامش و سلامت هستم، زیرا در گذشته به دنبال راهی برای نجات میگشتم و امروز آن را یافتهام. هر رهجو باید قدردان کلمهکلمهی آموزشهای راهنمای خود باشد.
در پایان، این هفته را به همهی راهنمایان عزیز کنگره ۶۰ تبریک میگویم و از همهی آنان که با عشق و فداکاری در این مسیر خدمت میکنند، صمیمانه قدردانی میکنم. سپاسگزارم از اینکه به سخنان من توجه نمودید.
تایپ: مسافر مهدی لژیون دوم، مسافر مهرداد لژیون هفتم
عکس: مسافر ناصر لژیون دهم
ویرایش و ارسال: مسافر طاها مرزبان خبری
- تعداد بازدید از این مطلب :
116